Thursday, 22 March 2018

மனமென்னும் சாத்தான்😈

இடதுகை மேல்நீட்டி
வலதுகையால் கீழ்தாங்கி
அதன்மேல் தலைசாய்ந்து
ஒருபக்கமாய் சாய்ந்து
நீண்ட ஆச்சர்யக்குறியாய்
படுத்திருந்தாள் அவள்!!

நீண்ட தலைமுடி
அசிரத்தையாய் வைத்திருந்த
மல்லிகைப் பூவில்
தேவதையாய் மிளிர்ந்தாள்..
ஆழ்ந்த தூக்கத்திலும்...

நூல்சேலை  சற்றுகசங்கி
இடுப்பில் சற்று நெகிழ்ந்து
இடுப்புப் பிரதேசம்
வெள்ளையாய்...
கண்கள் விலக்க முடியவில்லை
என்னால்...

என் அத்தைமகள்
மூன்று வயது பெரியவள்
மகளைத் தூக்கிக் கொண்டு
திருவிழாவிற்கு வந்திருக்கிறாள்..
வீட்டில் யாருமில்லை
குழந்தையோ தொட்டிலில்..

சாத்தானாகியது மனம்..
நெருங்கி அவளைப் பார்த்தேன்
பெண் வாசனை..
கிறக்கமேற்படுத்த
பாலூட்டும் அவள் தனங்கள்
ஏதோ  செய்தது..

மெதுவாய் அவள் தோள்தொட
குழந்தை வீறிட்டு அழவும்
சரியாக இருந்தது..

விழி திறந்தவள்..
"தூங்கிட்டனடா "னு
வெள்ளந்தியா சிரிச்சவாறே
கேட்டபடி ..
புள்ளய தூக்கினாள்
தொட்டிலிலிருந்து..

நானிருப்பதையும் மறந்து
பட்டென்று ஹூக்கை கழற்றி
குழந்தை வாயில்
திணித்தபின்னரே
நானிருப்பதை உணர்ந்து
சேலைத் தலைப்பாள்
மார் மூடினாள்..

எனக்கிப்போ
அவ வேற மாதிரி தெரிஞ்சா..
அம்மா!!!!!