அன்பிற்குரிய மாசிலன்...
நீ அதிகம் பேசாத நாட்களில் என் கற்பனை களம் காண்கிறது.. இன்னென்று அறியாத உணர்வுகளின் கூட்டணியில் பிரித்து பிரித்து புதிது புதிதாய் பொருள் காண்கிறேன் உன் அசைவுகளில்.. பொத்தி வைத்த மிச்ச நினைவுகளை கலைத்துப் போட்டு புது அதிகாரம் தேடிப் பார்க்கிறேன்..
சிதறாத வார்த்தைகளுக்கு கண்களே அதிகம் ஏக்கம் கொள்கிறது... உன் இதழோசையை இந்த செவி என்று பிரித்து பொருள் உணர்ந்தது... கண்கள் தானே உன் நவரசங்களையும்.. அள்ளிப் பருகியது..
இங்கு உன் மௌனங்களின் பேரிரைச்சல் டெசிபல்.. கண்களுக்குத் தான் வலி தருகிறது.. இருப்பினும் மொழிந்துவிடாதே.. சற்றே என்னைக் காய்ந்து போகச்செய்.. செவியுணரா தருணங்களில்.. இதயம் உன்னை அதிகம் அறிவதாய் உணர்கிறேன்..
விதவிதமாய் காதல் கற்கிறேன்.. இன்று இதோ உன் மௌனத்தில்...
காதலுடன்
இவள்.....