தோரணமாய்தான் இருந்தது
அம்மா வீட்டுத் தெருவுக்கு
இரண்டு பக்கமுமான
அந்த வேப்பமரங்கள்..
அந்தி சாயும் வேளையில்
அதிலடையும் பறவைகள் சத்தம்
கவிதை உலகை
களைகட்டச் செய்யும்...
எதிர்தெரு மாரிச்சாமியின்
இரட்டைகிடா முறுங்கிய
கொம்புகளோடு அகத்திக்குலை
அசைபோட்டவாறு எப்பவும்
அதுலதான் கட்டிக்கிடக்குங்க...
வெயில் காலத்தில
தர்பூசணியும் பலாச்சுளையும்
பதனீரும் நுங்கும்
அதில கடைபோட்டுதான்
கிட்ணன் வியாபாரம் செய்வான்...
குடைரிப்பேர் சுப்புவுக்கும்
அதான் வியாபார ஸ்தலம்..
சைக்கிள் மிதித்து
மேடேறும் பலருக்கும்
ஆசுவாச ஸ்தலமும்
அதுவாகத்தானிருந்தது...
நகரின் விரிவாக்கத்தில்
அம்மா வீட்டுத் தெருவும் அதன்
அடையாளத்தை இழந்தது...
மரம் இருந்த இடத்தில்
முறிந்த சில குச்சிகள்
மட்டும் காய்ந்து கிடக்க
இம்முறைத் தாய்வீட்டுப் பயணம்
நெஞ்சில் பாரமேற்றி வைத்தது...
ஒவ்வொரு முறையின்
புறப்பாடுகளில் மினிபஸ்
காத்திருப்பில் மரங்களின்
நிழற் காய்ந்த ,
என்னைப் பார்த்து
காய்ந்த சுள்ளிகள்
ஏதோ சொல்லி அழுகிறதே
இது மாயை என என்னால்
ஒதுக்க முடியவில்லையே
ஏனோ!!!????